Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011



ΑΓΑΝΤΑ...

Μια συγκλονιστική ιστορία ΚΑΝΑΜΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN


«Για τα δικά μου μάτια είναι
το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου»

Διονύσης και Χριστίνα
Μια συγκλονιστική ιστορία

Έχω μεγάλο τρακ. Με έχουν φωνάξει μέσα να δω τη νεογέννητη κόρη μου και δεν μπορώ να κάνω βήμα. «Πήγαινε Διονύση» ακούω τους δικούς μου. Όλη η οικογένεια σε πελάγη ευτυχίας, ο αδελφός μου με την κάμερα να «τραβάει» τα πάντα.

Μπαίνω και βλέπω το παιδί. Έρχονται και οι υπόλοιποι, όλοι να σας ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σου μοιάζει, της μοιάζει... Νιώθω ότι το παιδί κάτι έχει. Σκέφτομαι ότι θα είναι από τον τοκετό. Βλέπω από μακριά τον γιατρό να βγαίνει από το χειρουργείο με τη ρόμπα. Παρατάω το παιδί και τους υπόλοιπους, τρέχω και τον ρωτάω «γιατρέ, τι έχει το παιδί;». Μου απαντάει: «Τίποτε δεν έχει». Για να το λέει ο γιατρός, όλα θα είναι μια χαρά. Σε λίγο βλέπω και τη γυναίκα μου που μόλις έχει βγει από το χειρουργείο. Είμαστε ευτυχισμένοι.
Με φωνάζουν στην εντατική. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Όλα είναι μια χαρά, τι γυρεύει το παιδί μου στην εντατική; Τη στιγμή που φοράω τη ρόμπα για να μπω μέσα βλέπω τον γιατρό με κάποια νεογνολόγο και κάτι σαν να λένε: «Του το είπες;».
Η νεογνολόγος έχει αρχίσει να λέει: «Μην ανησυχείτε, γεννήθηκε με ένα πρόβλημα, υπάρχουν όμως ιδρύματα και ειδικά σχολεία». Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Ανοίγω μια πόρτα, αρχίζω να κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι έξω από το μαιευτήριο. Πάω και κάθομαι δίπλα σε κάτι σύρματα. Δεν είναι μόνο πανικός. Είναι φόβος, είναι στενοχώρια, είναι θάνατος.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι η Χριστίνα, η γυναίκα μου, είναι ακόμα μέσα στην ανάνηψη και τρέχω να της μιλήσω. Οι άλλοι με πείθουν να μην της το πω ακόμα. Την ανεβάζουν επάνω, στο δωμάτιό της. Εκείνη ταλαιπωρημένη αλλά στον έβδομο ουρανό.
Όλοι εμείς οι υπόλοιποι «μαγκωμένοι». Ούτε λουλούδια ούτε μπαλόνια ούτε τίποτε. Κάθε τόσο ένας-ένας βγαίνουμε έξω, δήθεν να πάμε να κάνουμε τσιγάρο.
Κανονίζουμε να της το πούμε το επόμενο πρωί, εγώ και ο γιατρός. Μπαίνουμε στο δωμάτιο της Χριστίνας. Ο γιατρός της λέει: «Γέννησες ένα κορίτσι που δεν θα είναι όμορφο σαν τη Σοφία Λόρεν». Η γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει. Του απαντάει:
«Για τα δικά σου μάτια. Για τα δικά μου μάτια είναι το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου». Ο γιατρός συνεχίζει να λέει μπούρδες. Του λέω «σταμάτα».
Προσπαθώ να της εξηγήσω.
Η γυναίκα μου ζητεί φάρμακα για να «κόψει» το γάλα. Δεν θέλει ούτε να θηλάσει ούτε να δει το παιδί. Έχει μια απόλυτη άρνηση. Εγώ το ίδιο. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη «ίδρυμα».
Πηγαίνουμε και βλέπουμε κάποια τέτοια ιδρύματα. Αντικρίζουμε τρομερά πράγματα εκεί μέσα. Στο μαιευτήριο δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία. Θέλουν να μα περάσουν αυτό το «Νέοι είστε ακόμα, μη χαραμίσετε τη ζωή σας...». Στην εντατική, όπου θα μείνει το παιδί 14 ολόκληρες ημέρες το έχουν δίπλα από τον κάδο με τα σκουπίδια.
Μας προτείνουν και μια άλλη λύση: ευθανασία. Μας δίνουν και το τηλέφωνο μιας κλινικής.
Όλα αυτά τέλειωσαν την πρώτη φορά που την πήραμε αγκαλιά. Όλες τις ημέρες στο μαιευτήριο μας είχαν φτιάξει την εικόνα ενός παιδιού το οποίο δεν θα ζήσει, δεν θα περπατήσει, δεν ακούει, έχει πρόβλημα στην καρδιά κτλ. Αυτό το παιδί ήταν ένα «δεν», ένα τέρας.

Τίποτε από αυτά δεν ίσχυε. Το παιδί μας και περπατάει και ακούει και βλέπει και παίζει και γελάει.

Έχει Σύνδρομο Down∙ μόλις 28 ετών η γυναίκα μου, ήταν αυτή η μία στις 9.500. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, οι άλλοι μάς το δημιουργούν. Θα το παλέψουμε. Μερικές φορές την κοιτάζουμε και νιώθουμε ενοχές για αυτά που μα είχαν πείσει να σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα η Αναστασία μας είναι 22 μηνών.

Αλλα κουραγιο...


ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ SociaLMagazinE

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.



υσ παιδια ενος κατωτερου θεου?

7 σχόλια:

  1. Καλημέρα Δημητράκη,
    Δεν καταλαβαίνω...ο Διονύσης και η Χριστίνα απο πού κατέβηκαν? Δεν έκαναν προγεννητικές εξετάσεις?
    Δεν δικαιολογούνται στις μέρες μας τέτοιου είδους ιστορίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διαβάζοντας το, μου γεννήθηκαν οι ίδιες απορίες με την Κάρυ..
    Εδώ ένα μικρό πρόβλημα στο πατουσάκι της μικρής μας και ανιχνεύτηκε, αν και ασήμαντο όπως απεδείχθη..
    Το σκληρό είναι στο πώς το αντιμετωπίζεις και ΟΧΙ δεν υπάρχουν παιδιά ενός κατώτερου θεού....
    Πολλά έχουν δει τα μάτια μου...εκεί στο Γαλαξίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Kariatida62 καλησπερα, τι να σου ''πω'', το θεμα ειναι η αντιμετωπιση της καταστασης μετα οταν πατησαν στα ποδια τους και κρατησαν το παιδι τους.
    Δεν δικαιολογουνται ισως, αλλα μη ξεχναμε οτι ολα για τους ανθρωπους ειναι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιαγια Αντιγονη καλησπερα, κατι πιο πολυ δεν ξερω, η αναρτηση εγινε για το σθενος που εδειξαν μπροστα στις ''προτροπες'' ολων να ''παρκαρουν'' το παιδι τους στα ''κατεργα''...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δημήτρη καλημέρα απο Πάρνηθα .
    Να μην φτάνει άνθρωπος να καλείτε να πάρει τέτοιες αποφάσεις . ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΟ .
    ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ .
    ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ .
    Στην καλύτερη περίπτωση με τα ΑΜΕΑ είναι όταν περάσουν τα χρόνια και χάσουν τα στηρίγματά τους πώς τα αντιμετοπίζει η κοινωνία , εδώ ειναι το δράμα .
    Καλό τριήμερο στο Κλεινόν Άστυ φυσικά !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Mexicanos καλημερα απο Κυψελη, ακριβως οπως τα γραφεις ειναι, αρα πρεπει ως κοινωνια να κινηθουμε προς την κατευθυνση οι ΑΜΕΑ να ειναι παντα ΚΑΛΥΜΕΝΟΙ, συναισθηματικα, οσο και υλικα.
    Επισης καλα να περασεις, στο Αστυ μαλλον οχι, αλλα μεχρι την Λουτσα και την Παλληνη, θα............................................εκδραμουμε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι ιστορία και αυτή ρε παιδιά. Τι αποφάσεις να πάρεις; Νομίζω ότι δεν φαίνονται τα πάντα στον προγεννητικό έλεγχο, άρα μπορεί και να συμβεί...

    Τρομάζω όταν τα βλέπω αυτά. Δεν ξέρω πραγματικά τι θα έκανα. Γιατί είναι άλλο να μιλάς γενικά για τα δικαιώματα και την υποστήριξη των ατόμων με ειδικές ανάγκες, και άλλο να μεγαλώνεις ένα παιδί μεσα στο σπίτι σου με σύνδρομο down. Φταίει και ο παλιόκοσμος που μας περιβάλλει. Εδώ δεν έχουν υποστήριξη κανονικοί άνθρωποι, θα έχουν τα παιδιά με αυτά τα προβλήματα;

    Αγάντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή