Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011






ΑΓΑΝΤΑ...


Η ΝΔ ... «αντιπολιτεύεται»

Οι άνθρωποι δεν είναι απλώς «Μαυρογιαλούροι».

Είναι «Μαυρογιαλούροι» στο τετράγωνο!

Για τους κυρίους της ΝΔ ο λόγος.

Οι οποίοι έχουν δυο αντιπροέδρους τους κι άλλα τέσσερα στελέχη τους στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, αλλά επιμένουν να παριστάνουν την ...αντιπολίτευση.

Και ειδικά μάλιστα στην περίπτωση με το χαράτσι της ΔΕΗ, παριστάνουν τη «μαχητική αντιπολίτευση»!

Μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις και την κοινωνική οργή,
δεν υπάρχει πλέον παράγοντας της ΝΔ που να μη φροντίζει στις δημόσιες εμφανίσεις του να πάρει ...αποστάσεις από το συγκεκριμένο μέτρο.

Μέτρο το οποίο
- παρεμπιπτόντως -
εφαρμόζεται από την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν!

Με κεκτημένη ταχύτητα από την εποχή της «σεμνότητας» και της «ταπεινότητας» οι της ΝΔ συμπεριφέρονται ωσάν να απευθύνονταν σε «ιθαγενείς».

Μιλούν ανερυθρίαστα, λες και ο κόσμος έχει τόσο κοντή μνήμη, όσο οι ίδιοι θα ήθελαν.

Ομως, δεν έχει περάσει δα και τόσος καιρός από τις 18 Σεπτέμβρη του 2011.

Ηταν η μέρα που ο αρχηγός της ΝΔ έδωσε συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της ΔΕΘ.

Εκεί, λοιπόν, ο κ. Σαμαράς είχε ερωτηθεί για το φόρο στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, για τους «φόρους αλληλεγγύης» και τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στα χαράτσια.

Τι είχε απαντήσει τότε ο κ. Σαμαράς;

Μα, ό,τι θα απαντούσε ο κάθε ένας που δυο μήνες αργότερα θα έμπαινε στο κλαμπ με τους συγκυβερνώντες του μαύρου μετώπου που συγκρότησε από κοινού το κόμμα του με το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑ.Ο.Σ.:

«Ο νόμος είναι νόμος»!

Αυτά ήταν τα λόγια του κ. Σαμαρά.

Ετσι υποδέχτηκε το χαράτσι της ΔΕΗ.

Με κάλεσμα στο λαό να υποταχθεί στη «νομιμότητα» του χαρατσώματος!

Αυτά έλεγε ο κ. Σαμαράς.

Και τα έλεγε πριν ακόμα μπει στην κυβέρνηση.

Που σημαίνει ότι η ΝΔ, και στο θέμα της ΔΕΗ, την είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς την ...«αντιπολίτευση».

Αλλα κουραγιο...


ΑΠΕΡΓΙΑ 1-12-2011

Συγκεντρώσεις σε 73 πόλεις της χώρας
Αθήνα: 11 π.μ., Ομόνοια
Θεσσαλονίκη: 10.30 π.μ., Αγαλμα Βενιζέλου
Πειραιάς: 10.30 π.μ., ηλεκτρικός σταθμός



υσ ο αντωνακης ο αντιπολιτευομενος

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011
















ΑΓΑΝΤΑ...


Ο σχηματισμός της αθλιότητας

1. Κανείς μέσα σ' αυτόν τον αλληλοσπαραγμό που παίρνει διαστάσεις καθολικής υστερίας δεν πρέπει να πιστέψει πως μόνος του μπορεί να σώσει την ψυχή του ή να συνεχίσει τη ζωή του σα να μη συμβαίνει τίποτα.

2. Ο εκφυλισμός της Ευρώπης είναι αναπόφευκτος.
Χάρη σ' αυτόν γεννιέται η στρατηγική που θα μας βοηθήσει ν' αντιπαρατεθούμε με όλους τους θεσμούς και τα σύμβολα της παποσύνης και των τραπεζιτών.

3. Η Ευρώπη θέτει ωμά τη λύση της τοκογλυφίας με τους γνωστούς προτεσταντικούς τρόπους: Να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να δεχτούμε αγόγγυστα την καταδίκη μας.

4. Το ανθρωπάκι που αποφάσισε να μας μεταφράσει στους Ευρωπαίους πορεύεται ζαλισμένο και μόνο του, αποδεικνύοντας ότι ουδείς μάσησε για την «ανιδιοτελή πράξη» του ν' αναλάβει την πρωθυπουργία.
Μας κουβαλάει σαν «αγέλη» στο κέντρο μιας τρέλας δίχως προηγούμενο. Ο περίγελος είναι η μοίρα του Λουκά Παπαδήμου.

5. Πραγματική αθλιότητα και διανοητική υποβάθμιση είναι η παρουσία των πιθήκων της Ακροδεξιάς στη ζωή μας.
Η αυξανόμενη ηλιθιότητα στους κόλπους της εξελίσσεται σε βαριά ασθένεια, που εύχομαι να μην είναι μεταδοτική.

6. Αρκεί να κάνεις μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και να δεις πως το βασίλειο της πείνας έχει εγκατασταθεί εκεί πια για καλά.
Ο Αντονέν Αρτό είχε δίκιο: «Μου φαίνεται πως αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο να υπερασπίζεσαι έναν πολιτισμό που δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν να πεινάσει όσο να αποσπάσεις από αυτό που ονομάζεται πολιτισμός ιδέες των οποίων η καταλυτική δύναμη είναι ταυτόσημη της πείνας».

7. Χτύπησε πάλι ο φτηνός Ψαριανός: Εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή «Πρωταγωνιστές» και προσπάθησε να ξεπλύνει ιδεολογικά τον Βορίδη.
Ακολουθώντας τη ροπή που έχει τελειοποιήσει χρόνια τώρα από τη θητεία του στο ραδιόφωνο στο να κολακεύει την κοινή γνώμη, χρησιμοποίησε όλα τα εργαλεία που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή του, να μαζέψει δηλαδή και πάλι τις απαραίτητες ψήφους στις επικείμενες εκλογές.
Πρόκειται για ένα ακόμη απολειφάδι του Κύρκου, που κατασκήνωσε μέσα στο κοινοβούλιο, που πουλάει τρέλα.

8. Νοέμβριο του 1998 μας άφησε, για να συνεχίσει μόνος του ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός.
Πρόλαβε όμως και άφησε τη διαθήκη του, την οποία θεωρώ ως τη μόνη απάντηση στην κυρίαρχη αθλιότητα: «(...)
Η διαθήκη μου για σένα και για σε χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους.
Τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα, ποιος είναι αυτός που πνίγει.
Κι εσύ λοιπόν στέκεσαι βουβός με τόσες παραιτήσεις από φωνή, από τροφή, από άλογο, από σπίτι, στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος.
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν».

Αλλα κουραγιο...



υσ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ! (Μ.ΚΑΤΣΑΡΟΣ)

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Σ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΠΟΥ ΦΛΥΑΡΟΥΝΕ

ΠΙΝΟΥΝ ΚΑΦΕΔΕΣ ΣΥΝΕΔΡΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΤΟΡΟΙ.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΠΑΛΙ

Σ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ

ΣΤΙΣ ΚΟΛΑΚΕΙΕΣ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΤΙΣ ΤΟΣΕΣ ΥΠΟΚΛΙΣΕΙΣ

ΑΠΟ ΓΡΑΦΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΕΙΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΦΟ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Σ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΛΥΡΙΣΜΟ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΛΟΓΙΑ

ΣΤΑ ΘΟΥΡΙΑ

ΣΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ

ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Σ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΟΦΟΥΣ

ΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ,ΣΕ ΜΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΙΣΤΟΡΩ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!


υσ2 Το ΚΚΕ είχε προβλέψει

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΕΕ με τα σενάρια για διαίρεση της Ευρωζώνης, ουσιαστικά τριχοτομούν την ΕΕ, αφού οδηγούν σε ένα σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης σύμφωνα με τις συζητήσεις Γερμανίας - Γαλλίας, σε ένα δεύτερο με άλλες χώρες της Ευρωζώνης που δεν μπορούν να είναι στο σκληρό πυρήνα, και στις εκτός Ευρωζώνης χώρες.
Το ΚΚΕ από το 2000 είχε προβλέψει τη συγκεκριμένη εξέλιξη.
Οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 16ο Συνέδριο του Κόμματος - «Ριζοσπάστης» 17/9/2000 - ανέφεραν: «Aναπόσπαστο στοιχείο της EE είναι η ύπαρξη "αξόνων" και "αντιαξόνων", που διαταράσσονται και εναλλάσσονται ανάλογα με την πορεία των αντιθέσεων των ηγετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων...
H διαμάχη εξελίσσεται ανάμεσα στη Γερμανία που έχει ηγεμονική θέση, στη Γαλλία και τη Bρετανία.
Στην πραγματικότητα και η μια και η άλλη άποψη κινούνται στη λογική μιας Eυρώπης που θα ενοποιείται πολιτικά υπό την ηγεμονία ενός σκληρού πυρήνα, γύρω από τον οποίο θα διαμορφώνονται ομόκεντροι κύκλοι.
Προωθείται η λεγόμενη ενισχυμένη συνεργασία, σύμφωνα με την οποία ο σκληρός πυρήνας των ηγετικών δυνάμεων θα αποφασίζει για λογαριασμό των υπολοίπων.(...)
Aντιφατικές είναι και οι προβλέψεις για την πορεία του Eυρώ ως ενιαίου νομίσματος. Oποια πλεονεκτήματα εμφανίζονται για το ευρωπαϊκό μονοπωλιακό κεφάλαιο στην πορεία της καπιταλιστικής ενοποίησης, της νομισματικής ένωσης, συνοδεύονται από τις αντιθέσεις που προκύπτουν από την ανισόμετρη ανάπτυξη και οι οποίες είναι ορατές. Eκδηλώνονται στις διενέξεις για την εξέλιξη της EE με ομοσπονδιακή μορφή, για τη διεύρυνσή της, για το ρόλο της Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας σε σχέση με το Διεθνές Nομισματικό Σύστημα.
Για πρώτη φορά στους επίσημους κοινοτικούς κύκλους, εκφράζονται ερωτήματα και αμφισβητήσεις για τη σκοπιμότητα και την αναγκαιότητα της διεύρυνσης, για τον κίνδυνο να τριχοτομηθεί η ίδια η EE».

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011







ΑΓΑΝΤΑ...

Μαρίτσα, η μικρή ΕΠΟΝίτισσα

Η Μαρίτσα, όταν την είδαμε για πρώτη φορά, ήταν ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, ένα απ' το παιδομάνι της γειτονιάς μας εκεί στην Καισαριανή λίγο πάνω απ' την Παναγίτσα. Οπου φτώχεια και πολλά παιδιά, λέει ο λαός, αλλά κι ο ίδιος πάλι, παρ' όλα τα βάσανα που έχουν, τα λέει «ευλογία θεού», τα βλέπει και τα χαίρεται.
Γι' αυτό και δεν τα μάλωνε κανείς όταν, πολύβουο τσούρμο, παίζανε στα δρομάκια και χωνόντουσαν στις αυλές γύρω.
Καμιά φορά, όταν κάνανε ζημιές ή τσακώνονταν, έβγαινε η κυρά Σμαρώ με το ποτιστήρι, τα κατάβρεχε κι εκείνα σκορπούσαν σαν τα τσιροπούλια.
Το σπίτι μας ήταν γωνία κι είχε απ' τις δυο φάτσες πεζοδρόμιο πλακόστρωτο.
Γύρω τα σοκάκια ήταν χωματόδρομοι μ' αυλάκια από 'δω κι από 'κει που τρέχανε τ' απονέρια.
Κίνηση δεν είχανε, πού και πού κανένα κάρο να περνούσε ή κανένα γαϊδουράκι.
Το πεζοδρόμιο το δικό μας είχε πολλή πελατεία.
Καθώς είχε τετράγωνα ίσια πλακάκια ήταν κατάλληλο για κουτσό, για σκοινάκι, για βώλους κι άλλα πολλά παιγνίδια.
Εκεί λοιπόν, το 1937, μόλις πρωτοπήγαμε στη γειτονιά, γνωρίσαμε μαζί με τ' άλλα παιδιά και τη Μαρίτσα, που καθόταν τρία για τέσσερα σπίτια παραπάνω.
Φτώχεια, αναδουλειά, μιζέρια στο σπίτι της.
Τα άλλα τρία αδέρφια της πηγαίνανε σχολείο κι εκείνη στο δρόμο.
Ηταν λεπτή, ξανθιά, μ' ένα τριμμένο φουστανάκι να κρέμεται απ' τη μια μεριά, με φακίδες στο μουτράκι της και κάτι κοτσιδάρες ίσα με το μπόι της, σαν δυο δεμάτια άχυρο, που τις τίναζε πότε 'δω και πότε 'κει σαν αλογοουρές.
Εμοιαζε πολύ με τη Μίκι τη Φακιδομύτη, αλλά δεν ήταν τόσο σκανταλιάρα και φασαριτζού.
Ηταν έξυπνη, ήξερε όλους και όλα γύρω της, πρόθυμη να κάνει μικροθελήματα στις γειτόνισσες.
Ενα άλλο χαρακτηριστικό που την ξεχώριζε απ' τ' άλλα παιδιά, εκτός απ' τις κοτσίδες της, ήταν και τα μεγάλα τσόκαρα που φορούσε και μ' αυτά αλώνιζε τη γειτονιά τάκα - τάκα - τάκα.
Αυτά έδιναν και το σήμα της παρουσίας της κάπου.
Πολλές φορές της φεύγανε και γύριζε σαν το λελέκι στο ένα πόδι και τα περιμάζευε απ' τις λάσπες.
Μα, όπου κι αν πήγαινε, κατάληγε στο πεζοδρόμιό μας.
Εκείνο ήταν το τακτικό στέκι της.
Πού την έβρισκες, πού την έχανες, που λέει ο λόγος, εκεί αυτή!
Εκεί έπαιζε σχοινάκι και κουτσό.
Είχε στην τσέπη της και μια πλακερή πετρούλα για αμάδα και δώσ' του να την κλοτσά από τετραγωνάκι σε τετραγωνάκι τάκα - τάκα - τάκα.
Τη συνηθίσαμε και την αγαπούσαμε τη Μαρίτσα.
Τακτικά την παίρναμε πάνω και τη φιλεύαμε.
Η γυναίκα μου βάλθηκε να την περιμαζέψει λίγο, της έπλεκε τις κοτσίδες της και τις έδενε με κορδέλες και πιαστράκια κοκάλινα, που είχαν πεταλούδες και πασχαλίτσες. Πολλές φορές, αν δεν ακούγαμε τα τσόκαρά της να χτυπάνε ρυθμικά στο πεζοδρόμιο, ανησυχούσαμε.
Κι εμένα μου άρεζε να γράφω και να διαβάζω ακούγοντας έξω τις φωνές των παιδιών και τα τσόκαρα της Μαρίτσας να χτυπάνε στο πεζοδρόμιο.
Αγαπούσε πολύ τη γυναίκα μου τη δασκάλα.
Την περίμενε να περάσει στο δρόμο κι έτρεχε να της φωνάξει:
«Καλημέρα, κυρία Πιπίτσα!»
Επειτα άρχισε να 'ρχεται τα πρωινά να τη συνοδεύει ως το σχολείο και το μεσημέρι να 'ρχεται μαζί της ως το σπίτι.
Ηθελε μάλιστα να κρατάει και την τσάντα της!
Ετσι, αν και δεν είχε σχολική ηλικία, την κρατούσε η γυναίκα μου στο σχολείο της κι έπαιζε με τ' άλλα παιδιά.
Το 1939 η Μαρίτσα έγινε πια τακτική μαθήτρια.
Ηταν τώρα πιο συμμαζεμένη, αλλά ξεχώριζε πάντα με τις κοτσιδάρες της, το κουτσό και τα τσόκαρα.
Αυτό το παιδί που ήταν λίγο ιδιόρρυθμο και συμπαθητικό στην εμφάνισή του, μα που δεν ξεχώριζε και πολύ απ' τ' άλλα παιδιά, μας ξάφνιασε μια μέρα.
Μας έδειξε πόσο περισσότερο ώριμο ήταν απ' ό,τι φαινόταν.
Ηταν άνοιξη του 1939, στον καιρό της μεταξικής δικτατορίας.
Η Μαρίτσα είχε δυο μέρες να φανεί, ώσπου ξάφνου αργά το δειλινό της δεύτερης μέρας, τάκα - τάκα, μας ήρθε απ' την πίσω μεριά του σπιτιού, απ' την αυλίτσα.
Ανέβηκε τα σκαλάκια της κουζίνας και χτύπησε.
Σιγά - σιγά και κοιτώντας αν έκλεισε καλά η πόρτα, μας είπε τα νέα της:
«Κυρία Πιπίτσα, και χτες και σήμερα, εκεί στη γωνιά απέναντι στον κουρέα, κάθεται ένας κύριος με καπέλο και γυαλιά και κοιτάζει το σπίτι σας!»
Καταλάβαμε... Η Μαρίτσα συνέχισε:
«Χτες πήγα κοντά του κι έπαιζα κουτσό. Με ρώτησε: Αυτό είναι το σπίτι της Πιπίτσας της δασκάλας; Οχι, του είπα, δεν ξέρω. Εκεί κάθεται η μπακάλαινα, η κυρά Σμαρώ! Τα είπα όλα στη μαμά μου και μου είπε να 'ρθω γρήγορα να σας τα πω, είναι, λέει, χαφιές!»
Είναι αλήθεια πως στον καιρό της 4ης Αυγούστου είχαμε τακτικά τέτοιες επισκέψεις και το... φύλακα - άγγελό μας, το χαφιέ που μας παρακολουθούσε.
Δεν έλειπαν βέβαια και οι κλήσεις στην ασφάλεια «...δι' υπόθεσίν σας!» - τα γνωστά.
Τη ρωτήσαμε τη Μαρίτσα τι είναι χαφιές και αυτή το μάθημα το 'ξερε απ' έξω:
«Ενας αστυνόμος, που φοράει ρούχα σαν τους άλλους άντρες, που παρακολουθάει τους ανθρώπους!»
Κι άλλη φορά μας ειδοποίησαν οι γειτόνισσες.
Ο κόσμος γύρω μάς προστάτευε.
Προσφυγομαχαλάς η γειτονιά μας, πολυβασανισμένη εργατιά, δοκιμασμένη στα κυνηγητά και τις ασφάλειες.
Είχε αποχτήσει δικό της αισθητήριο, μυριζόταν από μακριά το μυστικό, το χαφιέ.
Λαός μπεσαλής, ποτέ δεν πρόδινε, βοηθούσε πάντα τον αδικημένο, τον κυνηγημένο, τον παράνομο.
Οι αστυνομικοί δε βρίσκανε άκρη, οι γείτονες δε βγάζανε μιλιά ή τους παραπλανούσανε...
Αμ, εκείνα τα σπιτάκια δώθε και κείθε απ' τη λεωφόρο και κάτω στο ρέμα με τις παράγκες, τις κρυψώνες σαν καστοροφωλιές.
Χαμηλά, κολλητά το 'να με τ' άλλο, με αυλίτσες και εξόδους απ' όλες τις μεριές. Εμπαινες μέσα, σ' ανοίγανε αμέσως όταν έλεγες πως σε κυνηγάνε, κι από αυλή σε αυλή, μέσα από κάτι τυφλόπορτες, από τις χαμηλοσκεπές και τις ταρατσούλες που συγκοινωνούσαν μπορούσες να φτάσεις ως την άκρη του Συνοικισμού.
Κανείς δε σ' έβρισκε, πάει, χανόσουνα.
Ως και ρούχα σου δίνανε κι άλλαζες.
Ο λαός σ' αγκάλιαζε.
Γι' αυτό και στην κατοχή, στην αντίσταση, οι αγωνιστές μας, οι διωκόμενοι, μπορούσαν εκεί και κρύβονταν.
Και τα παλικάρια του ΕΛΑΣ να πολεμάνε και να μην πιάνονται.
Μέσα σ' αυτή τη γειτονιά μεγάλωσαν τα παιδιά μαζί και η Μαρίτσα.
Εκεί δοκιμάστηκαν κι ωρίμασαν.
Εκεί ήταν για τη νεολαία το μεγάλο σκολειό της ανάγκης, της φτώχειας, του κατατρεγμού και των λαϊκών αγώνων.
Εδώ ετοιμάστηκαν, από 'δώ ξεπήδησαν τ' αετόπουλα κι οι ΕΠΟΝίτες, που έγιναν αργότερα ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες, αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού μας αγώνα.
Εδώ τα παιδιά έμαθαν να ξεγελάνε τους χαφιέδες, να τρυπώνουν παντού σαν καστορόπουλα. Ετσι κατάφερναν να κρύβουν τους διωκόμενους, να περνάνε τα μπλόκα, να φέρνουν μηνύματα, να γράφουν συνθήματα στους τοίχους και να τα διαλαλούν με το χωνί.
Ακόμα πολλές φορές κουβαλούσαν τρόφιμα και πολεμοφόδια στους ΕΛΑΣίτες που πολεμάγανε γύρω και πολλές φορές να παίρνουν κι αυτά το βάφτισμα της μάχης.
Εφτασε πια το καλοκαίρι του '44, πρώτες μέρες του Αυγούστου.
Οι μεγάλες επιθέσεις, τα «ντου», όπως τις έλεγε ο λαός, και τα μπλόκα των γερμανοτσολιάδων ενάντια στις ανατολικές συνοικίες είχαν ξεθυμάνει.
Η Καισαριανή, η Ανάληψη, ο Βύρωνας κι ο Υμηττός ήταν πια ελεύθερες - πολιορκημένες γειτονιές.
Τα σύνορα με τη γερμανοκρατούμενη Αθήνα, η «κόκκινη γραμμή», όπως λέγαμε τότε, ήταν σχεδόν στο Στάδιο κι από δώθε στην παλιά γέφυρα του Ιλισσού, στη Διοχάρους.
Μα οι ταγματασφαλίτες, λυσσασμένοι γιατί τόσες φορές σπάσανε τα μούτρα τους στις μεγάλες επιθέσεις της άνοιξης, δεν ησυχάζουν.
Κάπου - κάπου μάς θυμόντανε, επιχειρούσαν ξαφνικές σύντομες επιδρομές και μέρα μεσημέρι ακόμα... έρχονταν γρήγορα - γρήγορα με καμιόνια, πυροβολώντας δεξιά και αριστερά.
Δεν ξανοιγόντανε βαθιά στη γειτονιά, κυκλοφορούσαν μόνο στην κεντρική λεωφόρο, χτυπούσαν στην τύχη και κάνανε πλιάτσικο.
Ο ΕΛΑΣ κινητοποιούνταν αμέσως και τους έδινε ένα γερό μάθημα.
Γρήγορα τα μαζεύανε και ντροπιασμένοι φεύγανε.
Ενα τέτοιο ξαφνικό «ντου» έγινε Κυριακή.
Τη μέρα αυτή θα γίνονταν στα σχολεία, πάνω, τα εγκαίνια ενός πρότυπου συσσιτίου για παιδιά.
Είχαν εξασφαλίσει οι δικοί μας κρέας, πατάτες και φρούτα.
Τα παιδιά είχαν ειδοποιηθεί με τα χωνιά αποβραδίς να 'ρθουν το μεσημέρι στις 12.
Από πολύ νωρίς, όμως, απ' τα χαράματα, είχαν μαζευτεί στο σχολείο η οργανωτική επιτροπή του συσσιτίου, πολλοί ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες για να βοηθήσουν και μερικά στελέχη από τις μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις.
Μαζί τους ήταν και η γυναίκα μου, που είχε φύγει πρωί - πρωί απ' το σπίτι.
Ξαφνικά, κατά τις 10, φωνές ακούστηκαν, άνθρωποι τρέχαν στα στενά...
«Ερχονται οι τσολιάδες!»
Σε λίγο, ο θόρυβος που κάνανε τα καμιόνια και οι πρώτες τουφεκιές στη λεωφόρο.
Ο ΕΛΑΣ, το τάγμα της Καισαριανής, κινητοποιήθηκε στο μεταξύ και τους χτυπάει απ' τα στενά κι απ' τις γωνιές.
Τα χωνιά χαλάνε τώρα τον κόσμο απ' του Κόλια πέρα, γύρω απ' τους λόφους:
«Αδέρφια, χτυπάτε τους φασίστες, χτυπάτε τους προδότες, ούτε σπιθαμή να μην μπουν στη γειτονιά μας».
«Φύγετε, φασίστες, πετάτε τα όπλα...».
«Η ώρα είναι 12 παρά 5', ο φασισμός πεθαίνει!» και άλλα.
Στην Παναγίτσα κωλώσανε τα καμιόνια.
Οι ταγματασφαλίτες έκαναν μια ώρα για να προωθηθούν λίγο, δυο δρόμους κάτω απ' τα σχολειά, κι εκεί σταμάτησαν.
Πιάσανε τις γωνιές της λεωφόρου, οχυρώθηκαν και το λιανοτούφεκο δούλευε.
Στα σχολειά τους ειδοποίησαν έγκαιρα τους ανθρώπους μας απ' την άλλη μεριά.
Ρίξανε τότε αυτοί μερικούς κουβάδες νερό στις φωτιές, κατεβάσανε τα καζάνια και πηδώντας τη χαλασμένη μάντρα από πίσω, χάθηκαν πέρα στα στενοσόκακα και κρύφτηκαν στα χαμόσπιτα και στις παράγκες.
Οι τσολιάδες, φαίνεται, δεν είχαν ιδέα ότι γινότανε συσσίτιο εκεί και ότι ήταν μαζεμένοι πολλοί δικοί μας. Αλλιώτικα θα μπορούσαν να τους πιάσουν σαν τα ποντίκια, θα θρηνούσαμε θύματα.
Αλλά ποιος να τους πληροφορήσει;
Προδότες δεν υπήρχαν εκεί πάνω.
Ετσι δεν κινήθηκαν προς τα σχολειά, άλλο σκοπό είχαν, όπως θα πούμε πιο κάτω.
Η γυναίκα μου, στο μεταξύ, ανησύχησε για μένα, που είχα μείνει στο σπίτι.
Πάντα κρυβόμασταν τέτοιες στιγμές.
Τελευταία δουλεύαμε φανερά και σαν δάσκαλοι ήμασταν πολύ γνωστοί στη γειτονιά.
Στο σχολείο επάνω ήτανε για το συσσίτιο και η Μαρίτσα με τη μητέρα της.
Η μητέρα της είχε τώρα υπεύθυνη θέση στην Αλληλεγγύη και η Μαρίτσα είχε γίνει ΕΠΟΝίτισσα.
Μιλήσανε με τη γυναίκα μου κι εκείνη της είπε:
«Θα στείλουμε στον άντρα σου τη Μαρίτσα, θα τα καταφέρει. Γράψε ένα σημείωμα».
Της το 'πανε κι εκείνη πήδηξε απ' τη χαρά της.
Ο κίνδυνος ήταν στο πέρασμα της λεωφόρου.
Ψυχή δεν περνούσε, κι οι τσολιάδες, με τ' όπλο στο χέρι στις γωνιές, ρίχνανε και στις σκιές ακόμα.
Η Μαρίτσα δε σύρθηκε απ' τις άκρες, άρπαξε τα τσόκαρα στα χέρια της, τα σήκωσε ψηλά και ξυπόλυτη ξεπετάχτηκε στη μέση, κατάφατσα με τον τσολιά που φύλαγε απέναντι. Εκείνος σήκωσε το όπλο αυτόματα, αλλά σταμάτησε, δίστασε...
Θέλεις ότι είδε ένα παιδί να τρέχει με τόση αποκοτιά προς το μέρος τους, χωρίς φόβο και καμιά προφύλαξη, θέλεις να σκέφτηκε, τρελό θα 'ναι, δεν μπορεί...
Οταν η Μαρίτσα έφτασε κοντά του στάθηκε και κρατώντας ακόμα τα τσόκαρα ψηλά τον κοίταζε σαν... χαζή.
Εκείνος ούρλιαξε:
«Πού πας, μουρή, γαμώ τη μάνα σου, δε φοβάσαι;»
«Δε φοβάμαι, δεν κρύφτηκα...».
Κλαψούρισε η Μαρίτσα.
«Πού ήσουνα, μουρή;»
«Στην εκκλησία!» είπε η Μαρίτσα.
«Αμε στο διάολο, χάσου!» και κινήθηκε να της δώσει μια κλοτσιά, αλλά η Μαρίτσα καπνός.
Στο σπίτι μας ήρθε απ' την άλλη μεριά, αφού πείστηκε πως ο τσολιάς δεν κοίταζε κατά 'δώ.
Ακουσα τα τσόκαρά της και την είδα μέσα από τις γρίλιες.
Ανησυχούσα, δεν ήξερα τι γίνεται.
Οι γειτόνισσες με φωνάζανε:
«Φύγε, κυρ-Κώστα, όλοι οι άντρες φύγανε...!».
Μόλις και με πρόλαβε η Μαρίτσα, άνοιξα γρήγορα.
Εκείνη τράβηξε τη μια κοτσίδα της εμπρός, άνοιξε το πιαστράκι με την πασχαλίτσα κι έβγαλε ένα μικρό σβώλο χαρτάκι.
Εριξα μια ματιά, το σημείωμα συμβολικό, κατάλαβα.
Το πέταξα στη λεκάνη, άρπαξα τη Μαρίτσα και φύγαμε περνώντας απέναντι απ' τη δεξιά μεριά.
Από 'κεί φτάσαμε στον άλλο δρόμο, είμαστε πια ασφαλισμένοι.
Εστειλα τη Μαρίτσα στο σπίτι της, ειδοποίησα τις γυναίκες δυο άλλων δικών μας που ήταν στο σχολειό και κρύφτηκα στο σπίτι που μου έγραφε η γυναίκα μου.
Το σημερινό «ντου» είχε κι άλλο σκοπό.
Οι ταγματασφαλίτες βγάλαν δυο περιπόλους και ψάχνανε για κάποιους δικούς μας δεξιά κι αριστερά στα πρώτα σπίτια με τ' αυτόματα στο χέρι.
Είχαν φέρει έναν κατάλογο απ' την Αθήνα με ονόματα χωρίς διευθύνσεις και άλλες πληροφορίες.
Φυσικά, δεν είχαν βρει ντόπιο προδότη, γιατί αλλιώτικα θα βρίσκαν τουλάχιστο τα σπίτια μας, που τα περισσότερα ήταν εκεί γύρω κοντά.
Λυσσάξανε, δεν κάναν τίποτα.
Ο λαός μας περιφρούρησε.
Αχνα δε βγάλανε.
Αλλοι λέγαν δεν άκουσαν τέτοια ονόματα, άλλοι τους παραπέμπανε σ' άλλες γειτονιές, «μπορεί στο Παγκράτι...», άλλοι «φύγανε απ' τη γειτονιά» κ.λπ.
Επίμονα ζητούσαν και τη γυναίκα μου την Πιπίτσα Καλαντζή, τη δασκάλα!
Και να, το 'φερε ο διάολος και πέσανε πάνω σ' έναν Καλαντζή.
«Εδώ είναι!»
Αλαλάξανε από χαρά.
Οι άνθρωποι εκεί, τόσο καλοί, δικοί μας, δεν τα χάσανε.
«Δεν έχουμε καμιά δασκάλα. Να οι ταυτότητές μας, εγώ είμαι παλαιοπώλης στην Αθήνα κι η γυναίκα μου νοικοκυρά. Πρώτη φορά ακούμε πως υπάρχει και δασκάλα Καλαντζή!...»
Οι τσολιάδες βιάζονταν, δεν είχαν καιρό για τακτική ανάκριση.
Ανήσυχοι γιατί το τουφεκίδι ξαναφούντωνε τα μαζέψανε και φύγανε βρίζοντας:
«Παλιοτουρκόσποροι, παλιοκουκουέδες, θα σας φάμε!»
Αυτοί οι καθαρόαιμοι Ελληνες!... ας είναι.
Νωρίς η γειτονιά ξαναβρήκε το ρυθμό της.
Εμείς οι άμαχοι βγήκαμε απ' τους κρυψώνες κι ανταμώσαμε.
Κάτω στην «κόκκινη γραμμή» οι σκοποί μας πήραν τη θέση τους.
Στις εξώπορτες στηθήκαν τα πρώτα πηγαδάκια.
Σε λίγο, με το σούρουπο, οι ΕΠΟΝίτες και τ' αετόπουλα κάναν παρέλαση στα σοκάκια τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια και τα χωνιά κελαηδούσαν ως τα μεσάνυχτα.
Τη Μαρίτσα την είδαμε δυο-τρεις φορές ακόμα και μάθαμε τα κατορθώματά της.
Ηταν τότε η πιο μικρή ΕΠΟΝίτισσα της γειτονιάς μας, κοντά 11 χρονών.
Τελευταία, στις 12 του Οκτώβρη, ήταν μαζί μας, όταν κατεβήκαμε όλος ο λαός στο Σύνταγμα να γιορτάσουμε την απελευθέρωση.
Είχε ψηλώσει, δεν ήταν πια το ασουλούπωτο εκείνο πλάσμα, πολύ άλλαξε.
Τώρα φορούσε πέδιλα και στις κοτσίδες της κάτι μεγάλοι κόκκινοι φιόγκοι φαντάζανε σαν γιγάντιες φλογάτες παπαρούνες.
Φορούσε περιβραχιόνιο της ΕΠΟΝ και βάδιζε περήφανη, παραστάτης πλάι στο σημαιοφόρο της οργάνωσης των νέων.
Υστερα ήρθε ο εμφύλιος, σκορπίσαμε...
Πέρασαν τριάντα οχτώ χρόνια.
Εκεί πάνω στη γειτονιά, όλα τώρα αλλάξανε.
Ρώτησα, μα δεν ήξερε κανείς ούτε και για την οικογένειά της τίποτε...

Αλλα κουραγιο...




υσ Κυριακή 27 Νοέμβρη 2011 ριζοσπαστης

Ο Κώστας Καλαντζής (Θεσσαλός) γεννήθηκε στον Αλμυρό του Βόλου το 1911. Από νέος ασχολήθηκε με τα Γράμματα.
Στην Αθήνα συνεργάστηκε με τον λογοτέχνη Μελή Νικολαΐδη στην έκδοση του περιοδικού «Πνευματική Ζωή» και με τον παιδαγωγό Κώστα Σωτηρίου στην έκδοση του περιοδικού «Παιδαγωγική».
Το πρώτο του βιβλίο είναι η ποιητική συλλογή με τίτλο «Το τραγούδι του βουνού» (Αθήνα 1937). Πολλά διηγήματα, ποιήματα, ιστορικές μελέτες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις του δημοσιεύτηκαν τη δεκαετία του '30 σε εφημερίδες και περιοδικά, όπως «Πνευματική Ζωή», «Νεοελληνικά Γράμματα», «Νέα Εστία», «Κυπριακά Γράμματα», «Θεσσαλικά Χρονικά» και άλλα.
Η Κατοχή βρήκε τον Κώστα Καλαντζή δάσκαλο στην Καισαριανή, μαζί με την γυναίκα του Πιπίτσα Βακαρέλλη κοντά στην αείμνηστη παιδαγωγό Ρόζα Ιμβριώτη στο Πρότυπο Ειδικό Σχολείο για τα καθυστερημένα παιδιά.
Πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση (διαφώτιση ΕΠΟΝ, ΕΑΜ δασκάλων, ΕΑΜ της συνοικίας). Τα ποιήματα τα εμπνευσμένα από τον αγώνα που έγραψε την περίοδο αυτή δημοσιεύτηκαν το Σεπτέμβρη του 1944 στη συλλογή «Καισαριανή».
Ο Κώστας Καλαντζής υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πέθανε στην Αθήνα το 1986.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011





















ΑΓΑΝΤΑ...

Ενταση της εργοδοτικής επιθετικότητας

Στους κλάδους της βιομηχανίας, η επίθεση είναι σε διαρκή εξέλιξη και εντείνεται μετά τη νέα συγκυβέρνηση του «μαύρου μετώπου».

Αναλυτικά:
Στον κλάδο του γάλακτος - τροφίμων - ποτών:
-- Στην Coca - Cola, η εργοδοσία έχει προχωρήσει σε μπαράζ απολύσεων μέσω «οικειοθελών» αποχωρήσεων, αλλά και με άμεσες απολύσεις.
Ταυτόχρονα, εντείνει τις εργολαβοποιήσεις τμημάτων της εταιρείας, απολύοντας τους εργαζόμενους με διπλή αποζημίωση και στη συνέχεια τους βάζει να υπογράφουν νέα σύμβαση με τον εργολάβο που παίρνει το αντίστοιχο τμήμα του εργοστασίου.
Με αυτό τον τρόπο περιορίζει το μισθολογικό κόστος, ενώ οι εργάτες δουλεύουν με πολύ χειρότερους όρους.
Οι εργάτες απάντησαν την Παρασκευή με 24ωρη απεργία σε όλα τα εργοστάσια του ομίλου στην επαρχία (Πάτρα, Βόλος, Θεσσαλονίκη, Αίγιο και Ηράκλειο) και με 4ωρες στάσεις εργασίας ανά βάρδια στην Αθήνα.

-- Στα εργοστάσια του ομίλου Σαράντη (γαλακτοβιομηχανίες «Ροδόπη», «Ολυμπος» και «Τυράς») η εργοδοσία επιχειρεί να συστήσει «Ενώσεις Προσώπων», με στόχο να υπογράψει στη συνέχεια επιχειρησιακές συμβάσεις με μειώσεις μισθών από 10% έως 30%.
Ταυτόχρονα, στη «Ροδόπη» έχει ήδη προχωρήσει σε 4 εκδικητικές απολύσεις όσων εργαζομένων αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτές τις «ενώσεις».
Τα σωματεία συντονίζουν τη δράση τους και προετοιμάζουν κοινή σύσκεψη για να αντιμετωπίσουν τις εξελίξεις.

-- Στα εργοστάσια του ομίλου PEPSIco, η εργοδοσία επιτίθεται, επίσης, στις συλλογικές συμβάσεις.
Στην TASTY «κόβει» μια σειρά από παροχές στους εργαζόμενους και απαιτεί μηδενικές αυξήσεις για το 2012.
Στην PEPSI κόβει επιδόματα και προχωράει σε απολύσεις.
Στα νερά Λουτρακίου προχωρά σε μειώσεις μισθών.
Τα σωματεία του ομίλου δηλώνουν αποφασισμένα να αντιμετωπίσουν την εργοδοτική επίθεση και ετοιμάζουν κοινή σύσκεψη για να καθορίσουν τη στάση τους απέναντι στην εργοδοτική επιθετικότητα.

-- Στην ΑΓΝΟ, η εργοδοσία προχώρησε σε τέσσερις απολύσεις και οι εργαζόμενοι αποφάσισαν ομόφωνα τη συμμετοχή τους στην απεργία της 1ης Δεκέμβρη ως πρώτη απάντηση στην εργοδοτική επιθετικότητα.

Στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας - ιματισμού - δέρματος:
-- Στη «ΦΙΝΤΕΞΠΟΡΤ», η εργοδοσία βάζει τρομοκρατικά το δίλημμα «ή εκ περιτροπής εργασία ή απολύσεις».
Οι εργαζόμενοι δηλώνουν αποφασισμένοι να απαντήσουν στην εργοδοτική επίθεση.

Με κοινή ανακοίνωσή τους η Ομοσπονδία Κλωστοϋφαντουργίας - Ιματισμού - Δέρματος Ελλάδας και το Συνδικάτο της Αττικής καλούν τους εργαζόμενους: «Να τους τρομοκρατήσουμε εμείς. Δε θα ανεχτούμε να μας οδηγήσουν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση».

-- Στα Φάρσαλα, στο εργοστάσιο «ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ», οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού συναίνεσαν στη μείωση κατά 30% στους μισθούς των εργαζομένων.

-- Στο «ΦΕΙΔΑ», η εργοδοσία προωθεί την τριήμερη εκ περιτροπής εργασία.

Στον κλάδο του Μετάλλου:
Στην αντιπροσωπεία «ΚΑΡΕΝΤΑ» (Audi, Volkswagen) επιδιώκει μείωση των αποδοχών κατά 12%.

Αντίστοιχα στη «ΘΕΟΧΑΡΑΚΗΣ» (Nissan, Peugeot, Kawasaki), το προηγούμενο διάστημα προχώρησε σε εκ περιτροπής εργασία με 6,5 ώρες.
Ταυτόχρονα από 1/12 επιδιώκει νέα μείωση μισθών κατά 10%.
Συνολικά, δηλαδή, στους 250 εργαζόμενους του ομίλου (τον τελευταίο χρόνο έχουν απολυθεί πάνω από 50 εργαζόμενοι) θα υπάρξει μείωση μισθών που αγγίζει το 30%.

Στη «ΛΑΪΝΟΠΟΥΛΟΣ» (Μερσεντές) μέσα σ' ένα χρόνο έγιναν επίσης πάνω από 50 απολύσεις. Συνεχίζεται η απληρωσιά σε μια σειρά χώρους (π.χ. «ALUMINOX», «ΕΔΡΑΣΗ» κλπ.).

Σε 24ωρη απεργία προχώρησαν οι εργαζόμενοι στον όμιλο επιχειρήσεων μετάλλου «ΛΕΜΟΝΙΑ» (ΒΕΚ-ΜΕΚ), στο Βόλο, με αίτημα την καταβολή των δεδουλευμένων του Οκτώβρη και του επιδόματος αδείας.
Οι περίπου 90 εργαζόμενοι της επιχείρησης συμμετείχαν καθολικά στην απεργία, που αποφάσισαν σε γενική συνέλευσή τους, ενώ αν από την ερχόμενη Δευτέρα δεν τους δοθούν τα δεδουλευμένα τους δηλώνουν ότι θα ξεκινήσουν απεργία διαρκείας.

Σε χημική βιομηχανία, Τύπο - Χαρτί και φάρμακο:
-- Στο εργοστάσιο «ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗΣ», η εργοδοσία απαιτεί μείωση μισθών.
Οι εργαζόμενοι απ' την πλευρά τους δηλώνουν αποφασισμένοι να αντισταθούν.

-- Στον Τύπο - Χαρτί, η επιθετικότητα παίρνει άγριες διαστάσεις.
Η απληρωσιά έχει γίνει καθεστώς σε μια σειρά από επιχειρήσεις της εκτυπωτικής βιομηχανίας.
Στην «ΜΕΤΡΟΝ», η εργοδοσία «κυκλοφορεί» ένα χαρτί με το οποίο ζητά απ' τους εργαζόμενους να συναινέσουν στο κόψιμο των μισθών 10% μέχρι 20%.
Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να μην υπογράψουν κανένα χαρτί.

-- Στον όμιλο «ALAPIS», η εργοδοσία ζητά μείωση αποδοχών μέχρι 30%, έχουν δοθεί αντίστοιχες ατομικές συμβάσεις προς υπογραφή.
Υπάρχει καθεστώς εκβιασμού και ανασφάλειας των εργαζομένων.
Οι φαρμακαποθήκες του ομίλου (ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΓΛΟΥ, ΗΠΕΙΡΟΦΑΡΜ) απειλούνται με κλείσιμο.
Εγιναν 13 απολύσεις.
Οι εργαζόμενοι συντονίζονται και απαντούν.
Ηδη έχουν προχωρήσει σε μια 48ωρη απεργία και στάσεις εργασίας.

Σε τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες
Οι τραπεζίτες έχουν κυριολεκτικά «ξεσαλώσει» μετά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου οπότε και η εργοδοτική επίθεση έχει ενταθεί.

Αναλυτικά:
Στην Αγροτική Τράπεζα Ελλάδας (ΑΤΕ), η εργοδοσία προχώρησε ήδη σε 10% μείωση μισθών και τώρα προχωρά σε νέα οριζόντια μείωση μισθού κατά 16%.
Καταργεί οργανικές θέσεις ευθύνης και μ' αυτόν τον τρόπο καταργεί επιδόματα.
Στην Εθνική Τράπεζα, η εργοδοσία ζητά υπογραφή ειδικής επιχειρησιακής σύμβασης και μείωση μισθών κατά 20%.
Συνολικά από τις μειώσεις μισθών η διοίκηση θέλει να εξοικονομήσει 150 εκατ. ευρώ.
Στη Γενική Τράπεζα (μέλος του χρηματοοικονομικού ομίλου «Societe Generale»), η εργοδοσία επανέρχεται για τρίτη φορά - από τον περασμένο Μάρτη - ζητώντας τη μείωση των μισθών και απαιτεί «αναπροσαρμογή των καταβαλλόμενων μισθών και επιδομάτων σε ποσοστό μείωσης 15%».
Στην Εμπορική Τράπεζα, η εργοδοσία προχώρησε σε καταγγελία όλων των επιχειρησιακών συμβάσεων και απαιτεί σωρευτικές μειώσεις στους μισθούς των εργαζομένων.
Στην Τράπεζα Πειραιώς, αφού πρώτα προχώρησε σε πρόγραμμα μακροχρόνιας άδειας μέχρι και τρία έτη με μειωμένες αποδοχές και αναλόγως μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, τώρα ζητά εκ περιτροπής εργασία και 5ωρο.
Στη Millenium, γίνονται απολύσεις με τη μορφή της «εθελουσίας».
Στη Θεσσαλονίκη, 15 εργαζόμενοι της τράπεζας στα γραφεία διοίκησης εκβιάστηκαν (με το πιστόλι της απόλυσης στον κρόταφο) να εγκαταλείψουν την εργασία τους, με αντάλλαγμα αποζημίωση υψηλότερη από τη κανονική.
Οπως φαίνεται, η Τράπεζα δεν θα σταματήσει εδώ καθώς ακολουθεί κύκλος εξαγορών - συγχωνεύσεων, μαζικές απολύσεις και τσάκισμα μισθών και δικαιωμάτων.

-- Ασφαλιστικές: Στην απόλυση 150 εργαζομένων προχώρησε η εργοδοσία της «Εθνικής Ασφαλιστικής» τον περασμένο Σεπτέμβρη, στο όνομα της μείωσης του μισθολογικού κόστους.
Στην IMG η εργοδοσία βάζει το τρομοκρατικό δίλημμα «ή 5ωρο ή απολύεστε».

Σε εμπόριο - υπηρεσίες
Η εργοδοσία της «NOTOS COM Συμμετοχές» θέλει να επιβάλει στους εργαζόμενους που απασχολεί στα καταστήματά της την εφαρμογή εκ περιτροπής εργασίας για 9 μήνες.
Η εργοδοσία είχε αποστείλει πρόσκληση στα δύο επιχειρησιακά σωματεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και τα καλούσε σε συνάντηση χτες 23 Νοέμβρη στην Αθήνα, προκειμένου να συμφωνήσουν στην εφαρμογή του μέτρου.

Στην επιχείρηση «Alex Pack» πληθαίνουν οι καταγγελίες για μεθοδεύσεις της επιχείρησης να συρρικνώσει καταστήματα, με αβέβαιο το μέλλον για τους εργαζόμενους.
Ηδη, η εργοδοσία έχει προσπαθήσει να εφαρμόσει αλλαγή των συμβάσεων (μείωση ωρών εργασίας και αντίστοιχη μείωση μισθών), ενώ έχει προχωρήσει και σε πολλές απολύσεις.
Ταυτόχρονα στον κλάδο εντείνεται η εργοδοτική επιθετικότητα με απολύσεις, κλείσιμο καταστημάτων, αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, προώθηση της εκ περιτροπής εργασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας αντιπροσώπευαν το 4,3% του συνόλου των νέων συμβάσεων το 2009, το 6,9% των νέων συμβάσεων εργασίας το 2010 και το 8,56% των νέων συμβάσεων εργασίας.

Στα ξενοδοχεία
Τα αντεργατικά τους βήματα συντονίζουν οι μεγαλοξενοδόχοι καθώς ο ένας μετά τον άλλον εξαπολύουν σφοδρή επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Σειρά πήρε η εργοδοσία του ξενοδοχείου «Athens Cypria» που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, η οποία κάλεσε τους εργαζόμενους να αποδεχτούν 15% μείωση στους μισθούς τους.
Την Τοπική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, με στόχο να υπογραφεί νέα με μειώσεις μισθών κατήγγειλαν οι μεγαλοξενοδόχοι του Νομού Ηρακλείου.
Ταυτόχρονα, σε συντονισμό με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων ζητούν από την κυβέρνηση που έφτιαξαν μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ. την κατάργηση ειδικοτήτων από τα Βαρέα Ανθυγιεινά Επαγγέλματα αναγκάζοντας τους εργαζόμενους να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Αλλα κουραγιο...




υσ χερι-χερι κυβερνηση και επιχειρηματιες

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011








ΑΓΑΝΤΑ...

«Ρήτρες» έντασης της ταξικής πάλης

«Ρήτρες κοινωνικής ειρήνης», ιδού η νέα αξίωση των μονοπωλιακών ομίλων που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό.

Απαιτούν δηλαδή, όπως επισημαίνει η «Καθημερινή», «εγγυήσεις ότι την περίοδο διεξαγωγής των συνεδρίων δεν θα έχουν απεργία οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, δεν θα γίνονται διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης και δεν θα απεργούν οι δημόσιες υπηρεσίες και τα μέσα μεταφοράς».

Με άλλα λόγια, απαιτούν η χώρα να μετατραπεί σε ένα απέραντο «νεκροταφείο», όπου τίποτα δε θα πρέπει να ταράσσει τη γαλήνη που θέλουν οι μεγαλοξενοδόχοι και οι ξένοι συνεταίροι τους.

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται ο τουρισμός, που σκόπιμα και παραπλανητικά προβάλλεται ως «η βαριά βιομηχανία», ως όχημα για να τσακίσουν τα λαϊκά δικαιώματα και να υποτάξουν το λαϊκό - ταξικό κίνημα.

Εφοπλιστές, μεγαλοξενοδόχοι, τραπεζικό κεφάλαιο έχουν συμπήξει ένα μαύρο μέτωπο που ζητά στην κυριολεξία γην και ύδωρ στο όνομα τάχα της ανάκαμψης και της εξόδου από την κρίση.

Σταθερά στο στόχαστρό τους βρίσκεται το ταξικό κίνημα και το ΠΑΜΕ, γιατί το βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους να τους χαλάει τα σχέδια.

Το ΠΑΜΕ δείχνουν και τώρα και για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία έσπευσε ο ΛΑ.Ο.Σ. ως γνήσιο μαντρόσκυλο των επιχειρηματικών ομίλων να το δηλώσει ευθέως: «Οι άφρονες του ΠΑΜΕ να συνειδητοποιήσουν ότι με τις ακρότητές τους - εκτός από κρουαζιερόπλοια - διώχνουν και τον συνεδριακό τουρισμό», δήλωσε χτες ο εκπρόσωπος Τύπου Κ. Αϊβαλιώτης.

Οι λαϊκοί αγώνες δε δυσφημούν τη χώρα μας.

Για τη χρεοκοπία των επαγγελματιών ευθύνονται οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι τουρ οπερέιτορ, ευθύνεται η πολιτική της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Αρα μόνο ρήτρες έντασης των ταξικών αγώνων μπορούν να υπογράψουν οι εργαζόμενοι για να μην εξουσιάζονται από μια χούφτα μονοπώλια.

Αλλα κουραγιο...



υσ απαιτησεις ''κυριων''




ΑΓΑΝΤΑ...


Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό
νέας ανάστασης χτυπάει καμπάνα
μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό.

Ο συμβολισμός του όμορφου αυτού αντάρτικου τραγουδιού δεν είναι τυχαίος.

Τα σύμβολα στην ιστορία, αποτέλεσμα καταγραφής μεγάλων έστω και στιγμιαίων γεγονότων, έχουν επιδράσει στη λαϊκή ανάταση, έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία ψυχολογίας και συνείδησης στις λαϊκές μάζες για να δημιουργήσουν στη συνέχεια ηρωικά κατορθώματα στον αγώνα με σκοπό την επιβολή του δίκιου τους.

Και αν η γέφυρα της Αλαμάνας ήταν για την επανάσταση του 1821 ένα από τα ηρωικά κατορθώματα στον εθνικοαπελευθερωτικό και κοινωνικό αγώνα των Ελλήνων για την ίδρυση δικού τους αστικού κράτους ενάντια στη φεουδαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου καθιέρωσε στις συνειδήσεις του ελληνικού λαού τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα του ΕΛΑΣ συνολικά το λαϊκοαπελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ με ψυχή και αιμοδότη το ΚΚΕ, ως τη δύναμή τους για μια νέα λαοκρατούμενη Ελλάδα μετά την απελευθέρωση από τους Ιταλογερμανούς κατακτητές.

Ηταν με μια έννοια καταλύτης στην απελευθέρωση ανεξάντλητης λαϊκής δύναμης σ' ένα αγώνα άνισο, μα πέρα για πέρα δίκαιο, που ως προς την απελευθέρωση οδήγησε το λαό μας στη νίκη.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι ο λαϊκός ποιητής αποτύπωσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της Αντίστασης με το Γοργοπόταμο, συσχετίζοντάς τον με την Αλαμάνα.

Τι ήταν λοιπόν ο Γοργοπόταμος; 'Η -πιο σωστά- τι έγινε στο Γοργοπόταμο;

Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοέμβρη του 1942, οι αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, μαζί με δυνάμεις του ΕΔΕΣ και μια ομάδα Αγγλων σαμποτέρ, ανατίναξαν τη σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοπόταμου.

Η επιτυχία του εγχειρήματος ήταν ως πράξη μια μεγάλη ηρωική, για τις τότε δυνάμεις του αντάρτικου, ενέργεια που φλόγισε το νου και τις καρδιές του ελληνικού λαού, δίνοντας ώθηση στην ένταση της απελευθερωτικής πάλης.

Μα έκανε εντύπωση και σ' όλους τους υπόδουλους λαούς της Ευρώπης.

Ας δούμε όμως πώς πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη επιχείρηση.

Τέλος Σεπτέμβρη αρχές Οκτώβρη του 1942, βρετανικά αεροπλάνα μετέφεραν ομάδες σαμποτέρ στην Ελλάδα.

Οι ομάδες έπεσαν στην περιοχή της Γκιώνας και μια ομάδα στην περιοχή του Καρπενησίου.

Οι ομάδες των Βρετανών Σαμποτέρ είχαν έρθει στην Ελλάδα ύστερα από απόφαση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, με άμεσο στόχο να εκτελέσουν μια αποστολή με την κωδική ονομασία "HARLING", να ανατινάξουν, δηλαδή, μία από τις τρεις γέφυρες της Παπαδιάς, του Ασωπού ή του Γοργοπόταμου.

Αλλά δεν ήταν αυτή η μοναδική αποστολή τους.

Στόχος τους βασικά ήταν να ανοίξουν το δρόμο της εδραίωσης της στρατιωτικής παρουσίας των Αγγλων στην Ελλάδα.

Αλλωστε τα συμφέροντά τους διαπλέκονταν άμεσα μ' αυτά της άρχουσας τάξης και ενδιαφέρονταν οι Αγγλοι για το μεταπελευθερωτικό καθεστώς, με δεδομένο μάλιστα ότι την ηγεσία του λαϊκού απελευθερωτικού κινήματος είχε αναλάβει η εργατική τάξη με το Κόμμα της, και η συμμαχία της, το ΕΑΜ, ήταν πραγματικά η μόνη δύναμη αντίστασης που είχε ως στόχο μια άλλη Ελλάδα, του λαού της.

Αρχηγοί των Αγγλων σαμποτέρ ήταν οι Ε. Μάγιερς και Κρις Γουντχάουζ, δύο καθόλου τυχαίοι άνθρωποι, που διατέλεσαν αρχηγοί της αγγλικής στρατιωτικής αποστολής στο ελληνικό αντάρτικο, κάνοντας ό,τι ήταν δυνατό για την εδραίωση της βρετανικής κυριαρχίας πάνω στις ελληνικές υποθέσεις.

Οι Αγγλοι σαμποτέρ -και κυρίως οι αρχηγοί τους- από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα, έκαναν ό,τι ήταν δυνατό για να έρθουν σε επαφή με τον δικό τους άνθρωπο, τον Ναπ. Ζέρβα, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός και οι ανταρτικές του δυνάμεις ήταν αρκετές για να την εκτέλεση της αποστολής Harling.

Για το ΕΑΜ, όπως και τον ΕΛΑΣ, όχι μόνο δεν ήθελαν να έχουν ανάμειξη στην επιχείρηση ανατίναξης, αλλά αυτές τις λαϊκές οργανώσεις τις θεωρούσαν αντιπάλους των απώτερων σκοπών τους.

Αναγκάστηκαν όμως να συνεργαστούν μαζί τους όταν διαπίστωσαν ότι ο Ζέρβας όχι μόνο δε διέθετε της απαραίτητες δυνάμεις για την ανατίναξη της γέφυρας, άρα δεν μπορούσε να αναλάβει το όλο εγχείρημα, αλλά και οι δυνάμεις του ήταν πολύ μικρότερες απ' αυτές που διέθετε ο ΕΛΑΣ.

Η οργάνωση και εκτέλεση της επιχείρησης

Η γέφυρα που τελικά επιλέχθηκε να ανατιναχτεί ήταν αυτή του Γοργοπόταμου.

Την επιχείρηση εκτέλεσαν εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Αρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα Αγγλοι σαμποτέρ, με επικεφαλής το συνταγματάρχη Εντι Μάγιερς και υπαρχηγό τον ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ.

Το σχέδιο ανατίναξης ήταν των Εγγλέζων και συγκεκριμένα του Ε. Μάγιερς, που ήταν ειδικός σ' αυτού του είδους τα σαμποτάζ.

Το σχέδιο όμως της επίθεσης για την κατάληψη της γέφυρας - έτσι ώστε να είναι δυνατή η ανατίναξή της - διατυπώθηκε από τον Αρη, που ο ίδιος υπαγόρευσε στον Κωστούλα Αγραφιώτη (Κώστα Καβρέτζο), στις 25 Νοέμβριου, λίγες ώρες πριν αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, αφού προηγούμενα είχε απορριφθεί σχέδιο του Ζέρβα.

Στη διαταγή - όπως διασώθηκε από ιστορικές μαρτυρίες - προβλέπονταν τα εξής:
Το νότιο βάθρο της γέφυρας με φρουρά 80 Ιταλών και πλήρη οχύρωση ανέλαβε να καταλάβει τμήμα 60 ανταρτών του ΕΛΑΣ, με αρχηγό τον Κωστούλα.

Το βόρειο βάθρο της γέφυρας που φυλασσόταν από 30 Ιταλούς και είχε εγκαταστημένα δύο δίκαννα αντιαεροπορικά, ικανά να χρησιμοποιηθούν και κατά επίγειων στόχων, ανέλαβε τμήμα 20 ανταρτών του ΕΔΕΣ με επικεφαλής τους ανθυπολοχαγούς Παπαχρήστου και Πετροπουλάκη.

Την υπονόμευση και ανατίναξη της γέφυρας ανέλαβαν οι ειδικευμένοι Βρετανοί σαμποτέρ στους οποίους δόθηκε βοήθεια λίγων εκπαιδευμένων ανδρών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.

Επίσης, δυο ομάδες του ΕΛΑΣ, με 15 άνδρες η κάθε μία και ένα Βρετανό σαμποτέρ, ανέλαβαν να υπονομεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή ένα χιλιόμετρο περίπου προς το νότο κι ένα χιλιόμετρο προς το βορρά, έτσι ώστε να αποκλειστεί η δυνατότητα αποστολής ενισχύσεων στον εχθρό με τρένο.

Αρχηγός της μίας ομάδας τέθηκε ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) και της άλλης ο Ηρακλής (Κώστας Σκαρμούτσος).

Μια ακόμη ομάδα 15 ΕΛΑΣιτών, με αρχηγό το Χρυσιώτη, ανέλαβε να καταστρέψει με βενζίνη την ξύλινη οδική γέφυρα του ποταμού για την περίπτωση που θα έκαναν την εμφάνισή τους από κει εχθρικές ενισχύσεις.

Μια ομάδα από οκτώ άνδρες του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον υπασπιστή του Ζέρβα Μ. Μυριδάκη, ανέλαβε να εξουδετερώσει το πολυβολείο, που πιθανόν να υπήρχε.

Στην περίπτωση που δεν υπήρχε πολυβολείο αποστολή της ήταν να ενισχύσει την ομάδα Κωστούλα.

Επίσης, μια ακόμη ομάδα από δέκα άνδρες του ΕΔΕΣ ανέλαβε να πλευροκοπήσει τους Ιταλούς νοτιότερα της άμυνας του νότιου βάθρου.

Τέλος, γενική εφεδρεία ορίστηκε ομάδα 30 ανδρών του ΕΛΑΣ με αρχηγό το Δ. Δημητρίου - Νικηφόρο.

Χρόνος έναρξης της επιχείρησης καθορίστηκε η 11η βραδινή και η γενική αρχηγία ανατέθηκε στο Ναπ. Ζέρβα.

Δυο μέρες μετά την ανατίναξη της γέφυρας οι Ιταλοί, σε αντίποινα, παίρνουν από τις φυλακές της Λαμίας 14 πατριώτες από τους οποίους 7 θα εκτελέσουν μπροστά στην γκρεμισμένη γέφυρα.

Τους υπόλοιπους θα τους εκτελέσουν στα Καστέλλια της Παρνασίδας, μαζί με άλλους 10 κατοίκους.

Προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας

Μεταπολεμικά σχετικά με την επιχείρηση, ο Ζέρβας, σε διάφορα γραπτά του υποστηρίζει πως ούτε λίγο ούτε πολύ εκβίασε τον Αρη κι έτσι συμμετείχε ο ΕΛΑΣ στην επιχείρηση.

Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος κινούνται και οι μαρτυρίες των Εγγλέζων, αν και ο Κρις Γουντχάουζ προσπαθεί να ευτελίσει τη συμμετοχή του ΕΛΑΣ στην επιχείρηση. «Οταν ο Αρης κατάλαβε - γράφει - ότι η επίθεση θα γινόταν, έστω και χωρίς τις δικές του δυνάμεις, δε διακινδύνευσε ν' αφήσει το Ζέρβα να πάρει όλη τη δόξα: προσφέρθηκε αμέσως να συνεργαστεί».

Η πραγματικότητα βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική.

Ο Σπ. Μπέκιος - Λάμπρος, που συμμετείχε στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, αναφέρει με στοιχεία πως ο ΕΛΑΣ συνεργαζόταν με τους Εγγλέζους για την επιτυχία της επιχείρησης πολύ πριν συναντηθεί ο Αρης με τον Ζέρβα.

Ετσι όλα αυτά που αναφέρουν οι αντίπαλοι του ΕΑΜ έγιναν για παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας ότι ο ΕΛΑΣ σήκωσε το κύριο βάρος της επιχείρησης, γιατί αυτό αξίωνε η προπαγάνδα του κατεστημένου, προκειμένου να ξεριζώσει από τις λαϊκές συνειδήσεις το ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στην απελευθέρωση.

Αλλά η Ιστορία δεν παραγράφεται.

Αλλα κουραγιο...




υσ «Σου στέλνω χαιρετίσματα απ' τα βουνά, μανούλα,
στο καραούλι βρίσκομαι, στην πιο ψηλή ραχούλα.
Έχω τ' αγρίμια συντροφιά, έχω και τα ζαρκάδια,
με τους συντρόφους περπατώ μέρες, αυγές και βράδια.
Τον ουρανό για σκέπασμα, τη γη έχω για στρώμα
και το ΕΑΜ μέσ' στην καρδιά, γι' αυτό θα μπω στο χώμα».

Mπαγιαντέρας (Δημήτρης Γκόγκος)